Честек из Млынова и Шанца b. 1300изр - Индекс потомака

Из пројекта Родовид

Особа:436376
Generation of a large tree takes a lot of resources of our web server. Anonymous users can only see 7 generations of ancestors and 7 - of descendants on the full tree to decrease server loading by search engines. If you wish to see a full tree without registration, add text ?showfulltree=yes directly to the end of URL of this page. Please, don't use direct link to a full tree anywhere else.
11/1 Честек из Млынова и Шанца [Честковичи]
Рођење: 1300изр

2

21/2 <1> Zawisza z Młynów Czestkowicz [Czestkowiczy]
KUROZWĘCKI DOBIESŁAW (zm. 1397) syn Zawiszy z Młynów pochodził wg Długosza z rodu wywodzącego się z Czech herbu Róża, a zawołania Poraj związanego legendą z rodem św. Wojciecha. Małopolska gałąź Różyców pisząca się z Chodowa, z Kurozwęk i z Młynowa osiadła w ziemi wiślickiej.

3

31/3 <2> Dobiesław z Kurozwęk i Chodowa Kurozwęcki [Kurozwęccy]
Смрт: ~ 1387
podstoli krakowski 1345-51 r., podkomorzy sandomierski 1351 r., kasztelan wiślicki 1355/56 r., wojewoda krakowski 1367/68 r., kasztelan krakowski 1380

Dobiesław Kurozwęcki, Dobiesław z Kurozwąk i Chodowa, herbu Poraj (ur. ok. 1320 r. - zm. przed 28 sierpnia 1397 r.) – podstoli krakowski (1345-1351); podkomorzy sandomierski (1351-1355); kasztelan wiślicki (1355 lub 1356-1366); wojewoda krakowski (1366/1367 lub 1366-1380); wielkorządca Królestwa Polskiego (1380-1382), potem regent Królestwa Polskiego (1382-1384); kasztelan krakowski (od 1380). W 1336 roku otrzymał prawo niemieckie dla wsi Chodowa.

Jego ród pochodził z Czech, do jego znaczenia w Polsce doszło za panowania Władysława Łokietka. Według legendy jego protoplastą był Poraj, brat świętego Wojciecha. Po śmierci ostatniego króla z rodu Piastów, Kazimierza Wielkiego, przeprowadził unieważnienie nadań monarchy, w tym m.in. dla Kaźka Słupskiego. Oskarżył Janka z Czarnkowa o przywłaszczenie regaliów królewskich. W 1372 wraz z Elżbietą Łokietkówną brał udział w Poznaniu w sądzie ziemskim, który skazał Janka z Czarnkowa i odebrał mu podkanclerstwo. Wraz ze swoimi synami Zawiszą i Krzesławem stanął na czele obozu andegaweńskiego, który był zwolennikiem zapewnienia sukcesji w Polsce córkom Ludwika Węgierskiego. Był jednym z inicjatorów wydania przez króla przywileju koszyckiego w 1374. W 1379 w Koszycach złamał opór Wielkopolan, którzy nie chcieli uznać praw sukcesyjnych królewny Marii, poprzez zamknięcie bram miasta, aż do złożenia przez nich hołdu córce monarchy. W 1380 wszedł do czteroosobowego kolegium, rządzącego Polską w imieniu Ludwika Węgierskiego (kanclerz Jan Radlica, Sędziwój z Szubina, Domarat z Pierzchna). Latem 1384 witał przybywającą królową Jadwigę. W sierpniu dzięki jego energicznej postawie udało się przepędzić z Wawelu narzeczonego Jadwigi księcia Wilhelma Habsburga. Był jednym z inicjatorów zawiązania unii polsko-litewskiej. W 1387 stał na czele wyprawy panów polskich w celu rewindykacji Rusi Czerwonej spod panowania węgierskiego.

Potomstwo: 1. Czestek z Kurozwęk (zm. ok. 1352 r.) 2. Zawisza z Kurozwęk (zm. 1382 r.) - kanonik sandomierski, krakowski (od 1353), podkanclerzy (od 1371), kanclerz koronny (od 1374), biskup krakowski (od 1380). 3. Krzesław z Chodowa i Kurozwęk (zm. 1392 r.) - kasztelan sandomierski, przywódca stronnictwa andegaweńskiego. 4. Dorota z Kurozwęk (zm. ok. 1397 r.). 5. Mikołaj z Kurozwęk (archidiakon lubelski (od 1383)). 6. Małgorzata z Kurozwęk (m. Zbigniew z Oleśnicy).

KUROZWĘCKI DOBIESŁAW (zm. 1397) syn Zawiszy z Młynów pochodził wg Długosza z rodu wywodzącego się z Czech herbu Róża, a zawołania Poraj związanego legendą z rodem św. Wojciecha. Małopolska gałąź Różyców pisząca się z Chodowa, z Kurozwęk i z Młynowa osiadła w ziemi wiślickiej. Należał do osób, które doszły do znaczenia za panowania Kazimierza Wielkiego. Od początku objęcia rządów przez Ludwika Węgierskiego posiadał zaufanie jego i jego matki. Stał się głową stronnictwa andegaweńskiego w Polsce. Dobiesław wraz z synami Krzesławem i Zawiszą prowadził działania mające zapewnić zgodę na sukcesję po Ludwiku jego córek. Po śmierci królowej matki Elżbiety Łokietkówny wyznaczony został przez Ludwika w skład 4-osobowego kolegium rządzącego Polską w imieniu króla, a pod przewodnictwem Zawiszy z Kurozwęk biskupa krakowskiego. W okresie bezkrólewia był czołową postacią obozu Małopolan realizujących postanowienie o sukcesji andegaweńskiej w Polsce.

Sprzeciwiał się objęciu władzy w Polsce przez Zygmunta Luksemburczyka, a następnie ks. austriackiego Wilhelma popierając Władysława Jagiełłę. W 1387r. brał udział z synem Krzesławem w wyprawie na Ruś Halicką, aby ją rewindykować spod panowania węgierskiego. Otrzymał w 1336r. prawo niemieckie dla swej wsi Chodowa, w 1345r. został podstolim krakowskim, w 1350r. podkomorzym sandomierskim, w 1356r. kasztelanem wiślickim, w 1368r. wojewodą krakowskim, a w 1380r. kasztelanem krakowskim. Miał synów Mikołaja archidiakona lubelskiego, Zawiszę i Krzesława oraz córki Dorotę, żonę Mikołaja Strzały i Małgorzatę, żonę Zbigniewa z Oleśnicy.

4

61/4 <3> Zawisza Kurozwęcki [Kurozwęccy]
Смрт: јануар 1382
Zawisza z Kurozwęk (z Kurozwąk Zawisza) herbu Poraj (ur. ? - zm. styczeń 1382 r.), regent Królestwa Polskiego[1], biskup krakowski, kanclerz koronny, podkanclerzy koronny.

Ród, z którego się wywodził był jednym z najpotężniejszych rodów magnackich w średniowieczu. Syn Dobiesława Kurozwęckiego i kobiety nieznanej z nazwiska; brat Krzesława, kasztelana sandomierskiego, stryj kasztelana krakowskiego Mikołaja z Michałowa.

W latach 1352-1353 kanonik sandomierski, w latach 1353 - 1380 kanonik krakowski, a od 1366 archidiakon. W roku 1380 został mianowany biskupem krakowskim i sprawował ten urząd aż do śmierci w 1382 roku.

Początki jego kariery politycznej datuje się na okres kiedy był kustoszem wielickim (1370). Zawisza był wybitnym politykiem, wiernym stronnikiem dynastii andegaweńskiej, zwolennikiem sukcesji jednej z córek króla Ludwika Węgierskiego po jego śmierci. W latach 1371 - 1373 pełnił urząd podkanclerzego koronnego. W roku 1373 został mianowany kanclerzem koronnym i piastował to stanowisko do 1379 roku. W roku 1381 stał się vicarius regni poloniae, czyli zastępcą króla polskiego, po opuszczeniu kraju przez Elżbietę Łokietkówną, podczas rządów Ludwika Węgierskiego. Otrzymał wtedy prawo do mianowania ważniejszych urzędników Królestwa, co wykorzystywał w walce z opozycją złożoną głównie z możnowładców wielkopolskich. Zmarł w trakcie sprawowania tego zaszczytnego urzędu.

Zawisza zmarł w styczniu 1382 roku. Niechętny mu Janko z Czarnkowa odnotował w swej kronice jako przyczynę śmierci biskupa upadek z drabiny podczas nocnej wyprawy.
42/4 <3> Krzesław Kurozwęcki [Kurozwęcki]
kasztelan i sędzia sandecki 1375 r., kasztelan sandomierski 1384 r., starosta generalny Wielkopolski 1387-89 r.,

starosta łucki 1388

Krzesław Kurozwęcki (zm. 1392) – polski szlachcic herbu Poraj. Pisał się też z Chodowa i Kurozwęk.

Syn Dobiesława Kurozwęckiego i kobiety nieznanej z nazwiska; brat Zawiszy Kurozwęckiego.

Był kasztelanem sądeckim od 1375, sandomierskim od 1384, starostą generalnym Wielkopolski w latach 1387-89 i starostą łuckim od 1388.

Żonaty z Małgorzatą nieznanego nazwiska, miał z nią 4 synów: Jana, Dobiesława, Mikołaja "Białuchę"

Henryka.
53/4 <3> Małgorzata z Kurozwęk [Kurozwęccy]

5

101/5 <4+1> Mikołaj Białucha z Michałowa Kurozwęcki [Kurozwęccy]
Рођење: 1370
Mikołaj z Michałowa i Kurozwąk, Mikołaj Kurozwęcki, zwany "Białucha" (ok. 1370-1438) – wojewoda sandomierski, starosta i kasztelan krakowski.

Syn Krzesława Kurozwęckiego, bratanek Zawiszy Kurozwęckiego. Jako kasztelan krakowski dowodził oddziałami polskimi, które wraz z czeskimi sierotkami Jana Čapka z Sán podczas wojny polsko-krzyżackiej w 1433 r. dokonały najazdu na należące do państwa krzyżackiego Pomorze, docierając pod Gdańskiem do Bałtyku.

MIKOŁAJ Z MICHAŁOWA I KUROZWĘK zwany Białucha kasztelan wojnicki od 1399r., wojewoda sandomierski 1410r., kasztelan krakowski 1430r., starosta sieradzki 1410-1418, starosta krakowski 1418-1431 i 1432r. do śmierci w 1438r., hetman na wojnie z krzyżakami w 1433r., opiekun królestwa w ziemi krakowskiej w 1434r., syn Krzesława kasztelana sandomierskiego i Małgorzaty, wnuk Dobiesława przywódcy panów krakowskich, brat Henryka, Jana i Dobiesława. Wraz ze swym województwem i rodową chorągwią Porajów uczestniczył w wyprawie 1410r. na Grunwald, został powołany do ścisłej rady wojennej, po bitwie został mu nadany zamek w Brodnicy z bogatą zdobyczą. Był jednym z pełnomocników do układów z Zygmuntem Węgierskim w 1411r., zajmował wybitne stanowisko w radzie królewskiej. W 1433r. brał udział w wojnie z krzyżakami dowodząc w zastępstwie Jagiełły pospolitym ruszeniem Małopolski i Wielkopolski oraz zaciężnymi wojskami husyckimi. Podpisał konfederację korczyńską przy królu w 1438r., zmarł między 4 czerwca a 13 października 1438r. W 1393r. razem z braćmi Dobiesławem i Henrykiem sprzedał place w Krakowie rajcom krakowskim. W 1421r. oddał synom Andrzeja z Tenczyna dobra i zamek Tenczyński. Za pośrednictwem krewnych i przyjaciół ugodził się w 1423r. z córką Małgorzatą żoną Mikołaja Kmity z Wiśnicza i wypłacił jej 350 grzywien macierzyzny, a po śmierci swej przyznał do odbioru 600 grzywien na Szydłowie, 100 grzywien na Bronowicach i 500 grzywien na Bardzie, którą to wieś miał prawo wykupić syn jego, gdyby się go doczekał. Nabył w 1435r. Siedlce, Szczukomłoty i Kębłów, w 1438r. Owczary i Kocinę. Po ojcu odziedziczył gniazdo rodowe Kurozwęki i Michałów w ziemi sandomierskiej. Posiadał również Drogowle, Karniowice, Kolosy, Kuńczyce koło Michałowa, Łatnice, Skorczów i Skorocice. W 1409r. zapisał braciom Janowi z Góry i Dobiesławowi z Grzybowa Kurozwęki z zamkiem zachowując sobie dożywocie i zastrzegając skasowanie darowizny, gdyby doczekał się syna. Kupował także inne dobra, młyny, sołectwa, posiadał 2 kamienice w Krakowie. W 1437r. zapisał bratankowi Krzesławowi z Grzybowa 1/3 część majątku, a 2/3 córce Małgorzacie, żonie Mikołaja Kmity kasztelana przemyskiego. Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli możnowładztwa małopolskiego I połowy XV w. Większość czasu przebywał w bezpośrednim otoczeniu króla. Cieszył się zaufaniem Jagiełły, Witolda i Zbigniewa Oleśnickiego. Pierwszą jego żoną była Katarzyna Mężykówna (córka Małgorzata), drugą żoną od 1423r. była Katarzyna Melsztyńska córka Spytka Melsztyńskiego, wdowa po Januszu ks. mazowieckim (bezdzietni).

72/5 <4+1> Henryk Kurozwęcki [Kurozwęcki]
Смрт: > 1398
83/5 <5+2> Jan z Oleśnicy (Oleśnicki) [Oleśnicki]
Свадба: <3> Dobrochna z Rożnowa [?] d. 1418
Смрт: 1413
wielkorządca Litwy 1390-92 r., wojski lubelski i starosta krakowski 1404 r., sędzia ziemski krakowski 1405-13 r
94/5 <5+2> Добеслав из Олешницы и Сиенна (Олешницкий) [Олешницкие]
kasztelan wojnicki 1411-33 r., kasztelan lubelski 1433 r., kasztelan sandomierski 1435 r., starosta krakowski 1438 r., podczaszy krakowski 1438 r., wojewoda sandomierski 1438-40
115/5 <4+1> Dobiesław z Kurozwęk, Grzybowa, Michałowa, Młodzów, z Szańca i z Zalesia Kurozwęcki [Kurozwęccy]
DOBIESŁAW Z KUROZWĘK, Grzybowa, Michałowa, Młodzów, z Szańca i z Zalesia, syn Krzesława z Chodowa i Małgorzaty, podstarości krakowski 1426 i 1432r., burgrabia krakowski 1433r. Po śmierci dziadka Dobiesława kasztelana krakowskiego część Kurozwęk przeszła w jego ręce jako syna zmarłego w 1392r. Krzesława z Chodowa. Dobiesław po raz pierwszy pojawił się jako ich właściciel w 1398r. kiedy procesował się w sądzie sandomierskim z Jakuszem ze Sprowy o wyrządzoną szkodę. Drugą część posiadał kolejny syn Krzesława Mikołaj. Z braćmi Mikołajem i Henrykiem sprzedał w 1393 i 1397r. place w Krakowie miastu, w 1400r. procesował się z bratem Janem i dał ekwikcję na Kurozwękach bratu Mikołajowi, w 1403r. oprawił żonie Dzichnie 600 grzywien posagu i wiana na Kurozwękach, Poniku i Czyrnicy, a w 1405r. zabezpieczył posag żonie Wichnie, który to zapis ponowił w 1420r. po uskutecznionym podziale dóbr z braćmi. Odbił pozew Małgorzaty Trojanowej z Grabowa o Kurozwęki w 1405r., dowiódł w 1420r., że Stawiska i Młyniska po dziadzie i bracie od 40 lat trzymają. Z dzieci jego córka Offka pozwała w 1446r. stryjenkę Mikołajową o 2.000 grzywien skarbu po stryju, w 1450r. proces ten przegrała, w 1466r. była żoną Jana z Birkowa Chrzelowskiego, pozwała synów Krzesława z Kurozwęk o 500 grzywien dochodów z jej dóbr Skąpe, Wola Skępska, Przybradów, Czestków, Kietlina i Łagiewniki, które ojciec ich posiadał, gdy siłą przejął nad nią opiekę prawną. Dobiesław syn Krzesława posiadał także należącą do klucza kurozwęckiego wsie Bardo, Zalesie oraz Grzybów.
126/5 <4+1> Jan Kurozwęcki [Kurozwęccy]
W 1400r. procesował się z bratem Janem.

6

141/6 <8+3> Zbigniew z Oleśnicy [Oleśniccy]
Рођење: 1389
Смрт: 1455
sekretarz królewsk, kanonik sandomierski, kanonik krakowski, kanonik gnieźnieński, kanonik wiślicki, pronotariusz apostolski, biskup krakowski 1423, kardynał 1449
192/6 <10> Małgorzata Michałowska Kurozwęcka Herbu Poraj [Kurozwęccy]
Рођење: ~ 1400
Свадба: <5> Миколай Петров сын Кмита [Кмиты] d. ~ 1447
Смрт: 1435
Miał z nią m.in. syna Jana Kmitę (z Wiśnicza), który ożenił się z Barbarą Wątróbką i Mikołaja Kmitę, który poślubił Małgorzatę Michałowską Kurozwęcką a z żoną Hanną Piotra Lunaka Kmitę – podczaszego sandomierskiego (zm. 1430 r.), ożenionego z Katarzyną Rzeszowską.

Małgorzata Michałowska Kurozwęcka, herbu Szreniawa, (ur. ok. 1400 r., zm. 1435 r.) – kasztelanowa przemyska.

Pochodziła z rodziny najwyższych dostojników świeckich ówczesnej Polski, Kurozwęckich. Była córką Mikołaja z Michałowa i Kurozwęk, będącego m.in. wojewodą sandomierskim, wnuczką Krzesława Kurozwęckiego, kasztelana sandomierskiego oraz prawnuczką Dobiesława Kurozwęckiego - z Kurozwęk i z Chodowa, herbu Poraj.

Przed 1420 roku z Małgorzatą Michałowską wziął ślub Mikołaj Kmita z herbu Szreniawa, z Wiśnicza, Sobienia i Dubiecka (zm. ok. 1447). Z tego małżeństwa synami byli: Dobiesław Kmita (zm. 1478), wojewoda sandomierski i lubelski i Jan Kmita (Nosek) herbu Szreniawa (zm. 1458/1460) kasztelan przemyski i kasztelan lwowski. Miała również pasierba, Mikołaja Kmitę z Dubiecka (zm. 1439-1441), ożenionego z Małgorzatą Buczacką - kasztelanową kamieniecką.
133/6 <7> Krzesław Półtorabek z Kurozwęk i Grzybowa Kurozwęcki [Kurozwęccy]
Свадба: <6> Ewa z Goszyc Czarna [Czarny] d. 1463
Смрт: 1459
Krzesław "Półtorabek" Kurozwęcki (zm. 1459) – polski szlachcic herbu Poraj.

Syn Henryka Kurozwęckiego i kobiety nieznanej z nazwiska. Imię otrzymał po dziadku, Krzesławie Kurozwęckim.

Był starostą krakowskim od 1435, podkomorzym sandomierskim od 1436, kasztelanem wiślickim od 1438, lubelskim od 1444, starostą generalnym Wielkopolski w latach 1440-1443 r., starostą piotrkowskim i pilzneńskim od 1448.

Żonaty z Ewą Czarną z Gorzyc herbu Sulima; miał z nią ośmioro dzieci, z których najsławniejsze to:

Piotr Kurozwęcki, Stanisław Kurozwęcki, Dobiesław "Lubelczyk" Kurozwęcki, Mikołaj "Lubelczyk" Kurozwęcki,

z Grzybowa, Kurozwęk. starosta krakowski 1435 r., podkomorzy sandomierski 1436 r., kasztelan wiślicki 1438 r., kasztelan lubelski 1444 r., starosta generalny Wielkopolski 1440-43 r., starosta piotrkowski i pilzneński 1448

Grzybowscy herbu Poraj byli potomkami Kresława z Kurozwęk, który osiadł w Grzybowie koło Wrześni. Proszę zwrócić uwagę na podobieństwo klejnotu rodowego z herbem tegoż miasta.

Kurozwęcki KRZESŁAW, Krzesław z Kurozwęk i Grzybowa, data ur. nieznana, zm. 1462, ojciec Piotra, Dobiesława, Stanisława i Krzesława, kasztelan lubelski od 1444; 1438–44 kasztelan wiślicki, 1440–43 starosta generalny Wielkopolski.

KUROZWĘCKI KRZESŁAW z Grzybowa i Kurozwęk zwany Półtorabek (zm. ok. 1459) starosta generalny Wielkopolski, kasztelan lubelski, być może syn Henryka późniejszego plebana w Radomiu, student Akademii Krakowskiej. Od 1436r. podkomorzy sandomierski, w 1438r. kasztelan wiślicki. W tym roku brał udział w wyprawie czeskiej, w 1439r. był delegatem polskim na zjazd książąt śląskich we Wrocławiu. W 1440r. został starostą generalnym Wielkopolski, w 1444r. kasztelanem lubelskim. Otrzymywał od króla liczne zapisy sum dla niego na Radomsku, Szydłowie, Potoku, Pilźnie i Piotrkowie wielokrotnie pożyczając królowi pieniądze. Po śmierci Mikołaja z Michałowa jako główny jego spadkobierca stał się dużym posiadaczem ziemskim. W połowie XV w. był posiadaczem co najmniej 20 wsi i zamku. Żonaty był z Ewą córką Abrahama Czarnego z Goszyc, z którą miał Urszulę, żonę Eustachego ze Sprowy, Annę, żonę Stanisława z Brzezia oraz 6 synów: Piotra, Dobiesława, Stanisława, Krzesława, Jana i Mikołaja. Z nich czterech studiowało na Akademii Krakowskiej.

154/6 <8+3> Jan ''Głowacz'' z Oleśnicy [Oleśnicсy]
kasztelan żarnowski 1427, marszałek Królestwa Polskiego 1431-40, starosta krakowski 1439-40, kasztelan sandomierski 1440, wojewoda sandomierski 1441
185/6 <9+4> Ян(Jan z Sienna i Oleska) из Сиенна и Олеська (Сиененский) [Oleski]
Свадба: <8> Барбара ? (Oleska) [?] d. < 1475
Смрт: ~ 1477
podkomorzy przemyski 1439-48 r., starosta sandomierski
176/6 <9+4> Dorota z Sienna (Koniecpolska) [Sienieński] 167/6 <8+3> Pachna Oleśnicka [Oleśniccy] 208/6 <11> Offka Kurozwęcka [Kurozwęccy]
Z dzieci jego córka Offka pozwała w 1446r. stryjenkę Mikołajową o 2.000 grzywien skarbu po stryju, w 1450r. proces ten przegrała, w 1466r. była żoną Jana z Birkowa Chrzelowskiego, pozwała synów Krzesława z Kurozwęk o 500 grzywien dochodów z jej dóbr Skąpe, Wola Skępska, Przybradów, Czestków, Kietlina i Łagiewniki, które ojciec ich posiadał, gdy siłą przejął nad nią opiekę prawną.

7

281/7 <15+7> Zbigniew Oleśnicki [Oleśniccy]
Рођење: 1430
Смрт: 1493
kanonik i scholastyk krakowski 1464 r., sekretarz królewski, kanonik kujawski i sandomierski, kanonik gnieźnieński 1471 r., sekretarz wielki koronny 1472 r., podkanclerz koronny 1472 r., biskup kujawski 1473 r., arcybiskup gnieźnieński 1481
402/7 <13+6> Stanisław z Kurozwęk Kurozwęcki [Kurozwęccy]
Рођење: ~ 1440
Смрт: до 2 јул 1482
Stanisław Kurozwęcki herbu Poraj (ur. 1440 – zm. 1482) – kanclerz i podkanclerzy koronny, sekretarz królewski.

Syn kasztelana lubelskiego Krzesława z Grzybowa Kurozwęckiego i Ewy Czarnej z Gorzyc herbu Sulima; brat Mikołaja i Dobiesława.

Studiował na Akademii Krakowskiej. W 1461 został kanonikiem krakowskim, w 1468 sekretarzem królewskim, w 1471 pierwszym sekretarzem. Brał wówczas udział w wielu misjach dyplomatycznych. W 1476 był już podkanclerzym a w 1479 kanclerzem koronnym. Był także kanonikiem kieleckim i gnieźnieńskim.

Kurozwęcki STANISŁAW, Stanisław z Kurozwęk, ur. ok. 1440, zm. przed 2 VII 1482, syn Krzesława, brat Piotra, Dobiesława i Krzesława, kanclerz koronny; 1471 towarzyszył królewiczowi Kazimierzowi w wyprawie na Węgry; wielokrotnie poseł; jako kanclerz zaczął organizować grupę polit., którą później kierował brat Krzesław.

383/7 <13+6> Kresław z Kurozwęk i Grzybowa Kurozwęcki [Kurozwęccy]
Рођење: ~ 1444, Wolbórz
Смрт: 5 април 1503
Krzesław Kurozwęcki herbu Poraj (ur. 1440 – zm. 1503) – biskup kujawski, kanclerz wielki koronny.

Jego ojcem był Krzesław "Półtorabek" Kurozwęcki, kasztelan wiślicki i lubelski, starosta wielkopolski i piotrkowski, a bratem Stanisław Kurozwęcki, także kanclerz wielki koronny.

Odbył studia na Akademii Krakowskiej. W 1461 został kanonikiem włocławskim, w 1476 krakowskim. Był także dziekanem gnieźnieńskim i krakowskim. W 1493 został biskupem kujawskim. W swojej diecezji przeprowadził 3 synody, tępił zwolenników husytyzmu na swoim terenie. Równolegle pełnił ważne funkcje państwowe. W 1476 został pierwszym sekretarzem króla Kazimierza Jagiellończyka, a on 1483 pełnił funkcję kanclerza wielkiego koronnego. W 1490 posłował na Węgry w celu osadzenia na tamtejszym tronie królewicza Jana Olbrachta, będąc jednym z najbliższych jego współpracowników. W 1501 był jednym z możnych, którzy zmusili Aleksandra Jagiellończyka do wydania przywileju mielnickiego.

Był także protektorem Jana Łaskiego, późniejszego prymasa Polski, którego zatrudnił w swojej kancelarii i m.in. wysłał do Rzymu w misji uzyskania biskupstwa włocławskiego.

Kurozwęcki KRZESŁAW, Krzesław z Kurozwęk, ur. ok. 1444, zm. 5 IV 1503, Wolbórz, syn Krzesława, brat Piotra, Dobiesława i Stanisława, kanclerz wielki koronny i biskup kujawsko-pomorski; wielokrotnie poseł; stał na czele grupy polityków głoszących konieczność oparcia się króla na elitach szlacheckich przeciwko tradycyjnemu możnowładztwu; zwolennik polityki pokojowej, dążył do wewn. umocnienia państwa.

364/7 <19+5> w Иван Николаев сын Носок Кмита [Кмиты]
Свадба: <12> Marta Wątroba [Wątrobowie]
Смрт: изм 1458 и 1460
295/7 <15+7> Jan Oleśnicki [Oleśniccy]
Смрт: изм 1470 и 1482
266/7 <15+7> Анна Олешницкая (Тарновская) [Олешницкие]
Свадба: <13> Ян Феликс Тарновский [Тарновские] b. ~ 1417 d. изм 1484 и 1485
Смрт: 1471
337/7 <17+9> Jan Koniecpolski [Koniecpolscy]
Смрт: 1471
starosta sierpski
328/7 <17+9> Przedbór Koniecpolski [Koniecpolscy]
Смрт: 1475
dworzanin królewski, starosta sierpski i szadkowski
249/7 <13+6> Urszula Kurozwęcka (Odrowąż) [Kurozwęcki] 3710/7 <19+5> Dobiesław Kmita [Kmitowie]
Смрт: 1478
Dobiesław Kmita z Sobienia i Wiśnicza (zm. 1478) – polski szlachcic herbu Szreniawa, pierwszy wojewoda lubelski (1474-1478), wojewoda sandomierski (1478), kasztelan biecki (1458-1459), kasztelan wojnicki (1460-1463), kasztelan lubelski (1464-1474), starosta krzepicki.

Syn Mikołaja Kmity, kasztelana przemyskiego i Małgorzaty Michałowskiej Kurozwęckiej herbu Poraj (zm. po 1435 r.) - kasztelanki krakowskiej - córki Mikołaja Białucha z Kurozwęck i z Michałowa. Przez matkę spokrewniony był z jednym z najwyższych dostojników świeckich ówczesnej Polski, kasztelanem krakowskim Mikołajem Białuchą z Michałowa i Kurozwęk.

Dziedzic Wiśnicza i Denowa (dziś: Dynów), kasztelan biecki od 1458, wojnicki od 1460, lubelski od 1464, był także starostą krzepickim. W 1474 został pierwszym wojewodą nowo utworzonego województwa lubelskiego i był nim do 1478, kiedy został wojewodą sandomierskim. Krótko potem zmarł bezpotomnie (obok daty 1478, spotyka się też datę 1479 jako rok jego śmierci).

Pieczęć Dobiesława Kmity umieszczono przy dokumencie traktatu toruńskiego z dnia 19 X 1466 roku. W polu pieczęci na pochylonej tarczy herb Śrzeniawa. Tarcza zwięńczona hełmem z labrami i klejnot, w którym para rogów turzych z czteroma dzwonkami na każdym.
2511/7 <13+6> Jan Lubelczyk Kurozwęcki [Kurozwęcki]
starosta piotrkowski 1468
3112/7 <16+10> Ян Балицький [Балицькі]
Рођење: < 1480, Корона Польська
Свадба: <15> Zofia z Tczycy [z Tczycy]
3413/7 <17+9> Jakub Koniecpolski [Koniecpolscy]
Смрт: 1481
kanonik krakowski 1454 r. i gniźnieński 1458 r., starosta sierpski, szadkowski, wartski, ratneński
2714/7 <15+7> Andrzej Oleśnicki [Oleśniccy]
Свадба: <16> Katarzyna Pilecka [Pileccy] d. изм 1494 и 1504
Смрт: 1496
z Oleśnicy i Piądziczowa (Pinczowa) kasztelan biecki 1480 r., kasztelan sądecki 1484 r., starosta lwowski 1496
3015/7 <13+6> Dobiesław Lubelczyk Kurozwęcki [Kurozwęcki]
Свадба: <17> Elżbieta Tarnowska [Tarnowscy] b. ~ 1453 d. 1530
Смрт: < 1496
Dobiesław Kurozwęcki zwany "Lubelczyk" (? - zm. między 1494 a 23 maja 1496), polski szlachcic herbu Poraj.

Syn kasztelana lubelskiego Krzesława z Grzybowa Kurozwęckiego i Ewy Czarnej z Gorzyc herbu Sulima; brat Mikołaja i Stanisława.

Był kasztelanem rozprzańskim w latach 1472 - 1480, krajczym koronnym 1476 - 1479, wojewodą lubelskim w latach 1484 - 1494 i następnie wojewodą sandomierskim. Był także starostą krzepickim i piotrkowskim.

Żonaty z Elżbietą Tarnowską herbu Leliwa, córką Jana Amora, kasztelana krakowskiego; miał z nią syna Stanisława.

kanonik gnieźnieński do 1459, dworzanin królewski 1471, kasztelan rozpirowski 1472-80, krajczy koronny 1476-79, wojewoda lubelski 1484, wojewoda sandomierski 1494, starosta krzepicki, starosta piotrkowski

Kurozwęcki DOBIESŁAW, Dobiesław z Kurozwęk, data ur. nieznana, zm. przed 23 V 1496, syn Krzesława, brat Piotra, Stanisława i Krzesława, wojewoda lubelski; dworzanin król., uczestnik wojny trzynastoletniej 1454–66; 1471 poseł król. na Węgry, do Niemiec i Czech w sprawie powołania na tron czeski Władysława Jagiellończyka; 1472–80 kasztelan rozpierski, 1475 hetman wojsk kor., 1476–79 krajczy koronny, 1484 kasztelan sieradzki, od 1484 wojewoda lubel., od 1494 — sandomierski, 1492–96 starosta wieluński; po śmierci Macieja Korwina wspierał na Węgrzech zabiegi Jana Olbrachta o koronę węgierską.

2216/7 <16+10> Andrzej z Ossolina i Balic (Ossoliński) [Ossolińscy] 4117/7 <18+8> Петро из Олесько Oleski [Oleski] 2318/7 <13+6> Mikołaj Wrzód Lubelczyk Kurozwęcki [Kurozwęcki]
Свадба: <20> Ewa z Rytwian (Kurozwęcka) [Rytwiańscy] b. > 1451 d. 1509
Смрт: 1507
Mikołaj Kurozwęcki zwany "Wrzód", "Lubelczyk" (? - 1507), polski szlachcic herbu Poraj.

Syn kasztelana lubelskiego Krzesława z Grzybowa Kurozwęckiego i Ewy Czarnej z Gorzyc herbu Sulima; brat Dobiesława i Stanisława.

Był kasztelanem rozprzańskim i sieradzkim od 1485, wojewodą lubelskim od 1502 oraz starostą sieradzkim.

Żonaty z Ewą z Rytwian, córką Jana Rytwiańskiego; miał z nią synów: Adama i Hieronima oraz córkę Elżbietę.

kasztelan rozpirowski, kasztelan sieradzki 1485 r., wojewoda lubelski 1502 r., starosta sieradzki

...

KUROZWĘCKI MIKOŁAJ zwany Lubelczyk, Wrzód (zm. 1507), wojewoda lubelski, najmłodszy syn Krzesława kasztelana lubelskiego i Ewy z Goszyc, brat Dobiesława, Piotra, Stanisława, Krzesława i Jana. Jego dobra zgrupowane były w Sandomierskim w okolicach Kurozwęk i Szydłowa oraz w Sieradzkim, podobnie jak bracia popierał politykę dynastii. W 1474r. starosta szydłowski, w 1475r. otrzymał dobra Bogucice i Wolę Bogucką. Ok. 1481r. poślubił Ewę z Rytwian, która wniosła mu 1/3 dóbr rytwiańskich i łubnickich, w 1482r. został kasztelanem rozpierskim, w 1485r. sieradzkim. Prowadził liczne procesy z Tęczyńskimi, Pileckimi, Zarembami i Szafrańcami. W 1497r. otrzymał od króla dobra Podlesie i Sroczków. W 1501r. otrzymał od króla jako zabezpieczenie pożyczonych pieniędzy zamek w Kazimierzu oraz miasta Kazimierz i Wąwolnica. W tym roku został wojewodą lubelskim, w 1504r. starosta sieradzkim. W 1502r. odzyskał wraz z bratem Krzesławem i bratankiem Stanisławem skonfiskowany przez Jana Olbrachta majątek brata podskarbiego Piotra Kurozwęckiego. Po śmierci Piotra w 1499r. i Krzesława w 1503r. na Mikołaja przeszła większość posiadłości rodu wraz z miastem Kurozwęki. Głośny był jego zatarg z synem Adamem, który w 1502r. najechał zamek w Rytwianach i inne dobra zagarniając wielkie łupy w gotówce, sprzętach, broni i koniach. W 1504r. król ogłosił banicję Adama. W 1505r. Mikołaj rozszedł się z Ewą z Rytwian. W wyniku podziału ich posiadłości zatrzymał Rytwiany, Połaniec i 37 wsi w Małopolsce. Zmarł przed 28 II 1507r., pozostawił synów Adama i Hieronima, znanych także pod nazwiskiem Rytwiańskich oraz córkę Elżbietę wydaną za Jana Feliksa Oleśnickiego.

3519/7 <15+7> Фелікс Олесницький [Олесницькі]
Смрт: изм 1511 и 1512
z Oleśnicy i Piądziczowa
2120/7 <13+6> Ганна Курозвецька (Ланцкоронська) [Курозвецькі] 3921/7 <13+6> Piotr Piorun z Kurozwęk Kurozwęcki [Kurozwęccy]
Piotr Kurozwęcki zwany "Piorun" (zm. 1499) – polski szlachcic herbu Poraj.

Syn Krzesława Kurozwęckiego i Ewy Czarnej z Gorzyc herbu Sulima; brat Mikołaja, Dobiesława i Stanisława.

Karierę zawdzięczał poparciu króla w sporze z Jakubem z Sienna o obsadę krakowskiej stolicy biskupiej. W latach 1475-1477 był marszałkiem nadwornym. W 1479 został podskarbim koronnym. W 1494 został kasztelanem sandomierskim, był również starostą oświęcimskim w latach 1491-1494 i krakowskim w latach 1491-1495. Był wysyłany w misje zagraniczne.

Urząd podskarbiego wykorzystywał w celu własnego wzbogacania się (dążył np. do skupienia w swoim ręku podzielonej ojcowizny), dokonywał malwersacji i psuł monetę za dużą skalę, przez co musiał zbiec z kraju do Wiednia i za co spotkała go również konfiskata majątku (1499). Wkrótce potem zmarł.

Nie wiadomo, by się ożenił i miał jakieś potomstwo. Majątek jego, skonfiskowany przez króla, został po kilku latach zwrócony jego braciom.

Kurozwęcki PIOTR, Piotr z Kurozwęk, data ur. nieznana, zm. przed 6 II 1499, Wiedeń(?), syn Krzesława, brat Dobiesława, Stanisława i Krzesława, podskarbi kor. 1479–99, kasztelan sandomierski od 1494; bliski współpracownik Kazimierza IV Jagiellończyka i Jana I Olbrachta.

KUROZWĘCKI PIOTR z Kurozwęk zwany Lubelczyk (zm. 1499), marszałek dworu królewskiego, podskarbi koronny, kasztelan sandomierski, najstarszy syn Krzesława kasztelana lubelskiego i Ewy z Goszyc, brat Dobiesława, Stanisława, Krzesława, Mikołaja i Jana z Kurozwęk. Po porzuceniu kariery duchownej stał się jednym z filarów tworzącego się stronnictwa królewskiego, pociągając za sobą braci. W 1461r. w okresie walki o obsadę biskupstwa krakowskiego pomiędzy Kazimierzem Jagiellończykiem a Jakubem z Sienna stał zdecydowanie po stronie króla i wraz z bratem Stanisławem obsadził klucze dóbr biskupa krakowskiego, kunowski i złocski. Brał udział w wojnie 13-letniej odznaczając się przy zdobyciu Chojnic. W latach 1475-1477 był marszałkiem dworu królewskiego i wojskim krakowskim. W 1479r. został podskarbim koronnym. Wielokrotnie używany był w zagranicznych misjach dyplomatycznych. W 1494r. został kasztelanem sandomierskim, starostą oświęcimskim w latach 1491-1494, a krakowskim w latach 1491-1495. Majątek zwiększał głównie przez eksploatację zastawionych przez Kazimierza Jagiellończyka i Jana Olbrachta dóbr królewskich oraz dochody z ceł i stacji. Posiadał w zastaw miasto i zamek Szydłów (1466-1473), dobra starostwa wieluńskiego (1490r.), Kęty i Oświęcim. W 1464r. dokonał z bratem Mikołajem działu Kurozwęk i zastawionego miasta Szydłowa, w 1472r. wykupił Kurozwęki z zamkiem i przynależnymi terenami od brata Mikołaja. W 1479r. kupił Jabłonnę, w 1490r. Rawłowice.

W 1497r. spierał się z bratem Mikołajem o skarb 40.000 florenów (ok. 140 kg złota) ukryty w murze zamku kurozwęckiego przez stryja Mikołaja z Michałowa kasztelana krakowskiego. Skarb ten ostatecznie przypadł Piotrowi. W 1497r. ułożył się wraz z bratem Mikołajem i bratankiem Stanisławem z Anną Tarnowską wdową po bracie Janie w sprawie posagu i wiana. Za podskarbiostwa Piotra miało miejsce nie praktykowane dotąd psucie monety półgroszowej (z herbem podskarbiego) wskazujące na niedbałą gospodarkę podskarbiego. Nadużycia wyszły na jaw na przełomie 1498 i 1499r. Piotr Kurozwęcki miał zbiec z kraju do Wiednia, gdzie wkrótce zmarł. Król przeprowadził konfiskatę majątku Piotra mimo zabiegów rodziny z Krzesławem kanclerzem Królestwa na czele. Po śmierci Jana Olbrachta rodzina zdołała skłonić króla Aleksandra do zwrotu w 1502r. skonfiskowanych dóbr, które przeszeły na braci: Krzesława, Mikołaja i Stanisława. Najprawdopodobniej nie był żonaty. W 1487r. ufundował klasztor kanoników regularnych przy kościele parafialnym w Kurozwękach.

8

671/8 <36+12> Piotr Kmita [Kmitowie]
Рођење: 1442
Смрт: 1505
Piotr Kmita z Wiśnicza herbu Szreniawa (ur. 1442, zm. 1505) – marszałek wielki koronny od 1494, jednocześnie wojewoda krakowski (w latach 1501-1505), starosta sandomierski.

Jego ojcem był Jan Kmita (zm. 1458/60) kasztelan przemyski i lwowski a jego braćmi byli Andrzej Kmita (zm. 1493/1494) starosta bełski i biecki i Stanisław Kmita (ok. 1450-1511) wojewoda bełski i ruski. Ożenił się z córką Przecława z Dmosic (zm. 1474), starosty spiskiego.

W 1471 jako dworzanin królewski odprowadzał króla czeskiego Władysława Jagiellończyka do Pragi. W 1478 otrzymał w zarząd starostwo spiskie. Brał udział w wielu misjach dyplomatycznych, zleconych mu przez króla Jana Olbrachta. Posiadał 33 wsie w Małopolsce.
422/8 <36+12> w Станіслав Іванів син Собенський Кміта [Кміти]
Рођење: ~ 1450
Свадба: <22> Екатерина Ивановна Катаржина Тарновская (Кмита) [Тарновские] b. 1469 d. 5 јун 1496
Титуле : < 1486, Сянок, Каштелян сяноцький
Титуле : 1489, Перемишль, Підкоморний перемишльський
Титуле : 1501, Белз, Белзьке воєводство, Королівство Польське, Річ Посполита, Воєвода белзький
Титуле : од 1507, Львів, Руське воєводство, Королівство Польське, Річ Посполита, Воєвода руський
Смрт: 5 мај 1511
473/8 <26+13> Анна Тарновская (Лигенза, Куроцвенская) [Тарновские]
Рођење: 1450
Свадба: <25!> Jan Lubelczyk Kurozwęcki [Kurozwęcki] d. 1480
Свадба: <23> Ян Лигенза [Лигенза] d. 1502
Смрт: 1512
434/8 <21+21> Предслав Лянцкоронський [Лянцкоронські]
Рођење: 1467
Професија : starosta chmielnicki, znany jako słynny wojownik', староста Хмільницький
Свадба: <24> София Константиновна Острожская (Лянцкоронская) [Острожские]
Смрт: 10 јун 1531, Краків, Королівство Польське
Предслав Ляндскоронський (пол. Przecław Lanckoroński — Пржецлав Лянцкоронскі) — (Бжезє (Brzezie) (?) — †10 червня 1531, Краків) — син Станіслава Лянцкоронского (Stanisław Lanckoroński) та Анни Курозвенської (Anna Kurozwęcka), польський шляхтич, згідно деяких джерел, перший козацький наказний гетьман, xмельницький староста.

Предслав Лянцкоронський веде свій родовід від лицарів «з Бжезя» (з Малопольщі), які за підтримку короля Казимира Великого одержали у XIV столітті, згідно з заповітом останнього, у спадщину замок Лянцкорон.

Замолоду був післаний батьками навчатися лицарському ремеслу за кордон. Подорожував по Італії, Франції, Волощині,Угорщині, Німеччині. Здійснив паломництво до Святої Землі, після чого отримав лицарський титул Кавалера Гробу Господнього. Після поварнення на батьківщину воював у складі польської армії під командуванням Костянтина Івановича Острозького. Неодноразово обговорював з ним проблеми захисту кордонів Речі Посполитої.

Залишив своє Хмельницьке староство і разом із Остапом Дашкевичем організував Запорізьке козацтво. Гетьманував Лянцкоронський за часів правління Зигмунта І, коли південно-східні кордони Польщі стали місцем постійних нападів степовиків. Воював проти турків і татар, ходив походами під Белград (1516), Очаків (1528).

Існують сумніви щодо правдивості того, що саме Предслав Лянцкоронський був першим козацьким гетьманом. Все ж, його особистість часто згадується і багатьох народних та лицарських оповідях.

Помер Предслав Лянцкоронський у 1531 році.

Начало шестнадцатаго века ознаменовано важною для Малороссиян переменою. Зять Князя Острожского, свойственник Короля Александра, Предслав Лянцкоронский, из Фамилии Сенаторской, был избран первым Гетманом, и от него началась наша Гетманщина; ее последовательность уже не прерывается. Здесь же мы впервые встречаем имя законодателя Сечи Запорожской, ее первого Кошевого, Евстафия Дашковича. Он стал известен в войне Иоанна Державного с зятем своим Королем Александром, когда Князья Симеон Черниговский и Василий Шемякин возстали за веру противу Короля, и когда, соединясь с Боярином Воронцовым и Александром Ростовскими, они разбили под Мстиславлем Князя Михаила Ижеславского и Евстафия Дашковича, тогдашнего только еще Воеводу в войске козацком и старосту Черкасского. Война кончилась сожжением Великороссиянами предместия Киевского и всех сел до Мстиславля и Полоцка. Мировой сделки, хотя посредником был Папа, не могло быть между Великим Князем и Королем. Зять требовал городов, завоеванных Россиею, а державный тесть не такого был нрава, чтоб отдавать завоеванное. " Своего не уступлю ", говорил он, и требовал Смоленска и Киева; к тому же Дашкович был новым предлогом к войне: он выехал в Москву со всеми богатствами и многочисленным дворянством. Король требовал выдачи его; Иоанн отвечал, что по грамоте перемирной определено выдавать воров, злодеев, должников и холопей, а Дашкович не уличен ни в каком преступлении; был у Короля Воеводою и добровольно вступил в Русскую службу. Не известно, какие причины были поводом к побегу Дашковича; но зная взаимные связи знаменитых людей того времени, можно полагать, что преданность его к Князю Острожскому его к тому побудила; бегство его с Острожским из Москвы оправдывает предположение.

495/8 <26+13> Ян Феликс Шрам Тарновский [Тарновские]
Рођење: 1471, Корона Польская, Речь Посполитая
Свадба: <25> Екатерина Лигеза (Тарновская) [Лигезы]
Смрт: ~ 1507, Корона Польская, Речь Посполитая
właściciel dóbr Wielowieś, Rzochów i Wadowice, chorąży krakowski 1484, starosta bełski 1485, stolnik dworu królewskiego 1494, kasztelan lubelski 1497, wojewoda lubelski przed 1499, sandomierski 1501, krakowski i starosta horodelski 01.09.1505
556/8 <31+15> Софія Балицька (Шафранець) [Балицькі]
Свадба: <26> Krzysztof Szafraniec [Szafraniecowie]
Смрт: > 1484, Польське королівство
687/8 <36+12> Andrzej Kmita [Kmitowie]
Рођење: изм 1493 и 1494
Andrzej Kmita herbu Szreniawa (zm. 1493/94) starosta bełski i biecki.

Ojciecem jego był Jan Kmita (Nosek) (zm. 1458/60) kasztelan przemyski i lwowski. Ożenił się przed 1488 r., z żoną kasztelana przemyskiego (1501) Rafała Jarosławskiego -Barbarą Mosińską, (córką wojewody - Macieja Mosińskiego), która miała syna Hieronima Jarosławskiego (zm. 1527) - dworzanina królewskiego (1517).

Andrzej Kmita miał z Barbarą Mosińską; syna Piotra Kmitę (zm. 1515) - starostę soleckiego ,(bezpotomnego), oraz córkę Nawojkę Kmitę, która wyszła za mąż za Stanisława Stadnickiego h. Drużyna (zm. 1542) - kaszelana zawichostskiego i sanockiego, podkomorego przemyskiego, a potem za Piotra Ligęzę- (zm. 1543) kasztelana czechowskiego,

Jego braćmi byli; Piotr Kmita z Wiśnicza (ok. 1442-1505) wojewoda krakowski

Stanisław Kmita (ok. 1450-1511) wojewoda bełski i ruski, ożeniony z córką Przecława z Dmosic (zm. 1474) - starosty spiskiego.
488/8 <25+47!> Ян Куроцвенский [Куроцвенские]
Смрт: 1497
449/8 <22+18> Jan Ossoliński [Ossolińscy]
dworzanin polskiego dworu królewskiego 1498 r., podkomorzy lubelski 1504 r., marszałek polskiego dworu królewskiego 1504
5610/8 <24+14> Zofia Odrowąż (Szafraniec) [Odrowążowie] 4611/8 <23+20> Adam Kurozwęcki-Rytwiański [Kurozwęcki]
Свадба: <29> Jadwiga Tęczyńska [Tęczyńscy] d. 1549
Смрт: 1511
Adam Kurozwęcki zwany "Wrzód", pisał się także Adam Rytwiański (zm. przed 1511) – polski szlachcic herbu Poraj.

Syn Mikołaja "Lubelczyka" Kurozwęckiego i Ewy z Rytwian, brat Hieronima.

Był starostą brzeźnickim. Głośny był jego zatarg z własnym ojcem, któremu w 1502 roku najechał i złupił Kurozwęki.

Żonaty był z Jadwigą Tęczyńską, córką Mikołaja wojewody bełskiego i ruskiego. Miał z nią córkę Annę, którą po jego śmierci wydano za Hieronima Łaskiego. Po śmierci męża Jadwiga wydała się za Piotra Opalińskiego.

starosta brzeźnicki
5212/8 <29> Anna Oleśnicka (Kościelecka) [Oleśniccy]
Свадба: <30> Mikołaj Kościelecki [Kościeleccy] d. 1512
Смрт: < 1513
6613/8 <24+14> Jan Odrowąż [Odrowążowie]
Смрт: 1515
chorąży sandomierski 1504, starosta opoczyński
5414/8 <29> Katarzyna Oleśnicka (Szamotulska) [Oleśniccy]
Свадба: <31> Andrzej Szamotulski [Szamotulscy] d. 1511
Смрт: > 1517
5315/8 <30+17> Stanisław Kurozwęcki [Kurozwęcki]
starosta krzepicki, starosta wieluński

Kurozwęcki Stanisław zwany Krzepickim (zm. 1518) starosta wieluński i tenutariusz krzepicki syn jedyny Dobiesława wojewody lubelskiego i sandomierskiego i Elżbiety Tarnowskiej. W 1502r. wraz z krewnymi odzyskał spadek po stryju Piotrze podskarbim, skonfiskowany przez Jana Olbrachta, zwrócony Kurozwęckim przez króla Aleksandra. W 1504r. otrzymał prawo wybicia z własnego srebra 1.800 florenów w mennicy królewskiej na swoje potrzeby. W 1511r. zabezpieczył żonie Zofii córce Andrzeja Zborowskiego 2.000 florenów posagu i wiana na 14 wsiach w woj. sandomierskim. Należały do niego wsie: w powiecie wiślickim – Szaniec, Młyny, Mikułowice, Skorzów, Kozina, Borzykowa, Zbrodzice, Skarysławice, Słabkowice, Zakrzów, Skrzypniów, Michałów, Brylczyn, Zagajów, w powiecie sandomierskim – Baranów, Przewóz, Suchorzów, Skopanie, Gołego Wola, Wojków, pół Dymitrowa, w powiecie proszowskim Mydlniki i Rząska oraz Rawałowice i Goszyce. W testamencie wyznaczył opiekunów jedynej córki Barbary później żony Andrzeja Górki. Zmarł w 1518r. Wdowa wyszła za maż za Hieronima Szafrańca starostę chęcińskiego.

6416/8 <23+20> Hieronim Kurozwęcki-Rytwiański [Kurozwęcki]
starosta szydłowski

HIERONIM KUROZWĘCKI (zm. w 1520r.) starosta szydłowski młodszy syn Mikołaja był dziedzicem dóbr kurozwęckich. Żonaty był z Barbarą córką Erazma Krupki, wdową po Piotrze Szydłowieckim. Opiekę nad córkami Hieronima Anną i Barbarą objął Jan Pilecki starosta lubelski, a potem przejął Piotr Kmita marszałek nadworny prawnuk Małgorzaty Kurozwęckiej córki Mikołaja Białuchy i Bernard Przeborowski. W 1521r. przeprowadzony został podział zamku i dóbr Kurozwęki między Barbarą wdową po Hieronimie Kurozwęckim a córkami. Z nich Anna wyszła za mąż za Jana Lanckorońskiego, któremu wniosła Kurozwęki.

5717/8 <21+21> Mikołaj Lanckoroński [Lanckorońscy]
dworzanin królewski, cześnik sandomierski 1494-97 r., burgrabia krakowski 1510-17
5118/8 <29> Jan Oleśnicki [Oleśniccy]
Смрт: 1532
kasztelan małogoski 1507 r., kasztelan sądecki po 1511 r., kasztelan wiślicki 1515 r., wojewoda lubelski 1521 r., starosta chełmski
4519/8 <22+18> Prokop Ossoliński [Ossolińscy]
stolnik lubelski, chorąży lubelski 1518
5020/8 <22+18> Paweł Ossoliński [Ossolińscy]
Смрт: > 1534
starosta bolesławski
5821/8 <21+21> Stanisław Lanckoroński [Lanckorońscy]
Смрт: 1535
cześnik sandomierski 1497 r., dworzanin królewski 1500 r., strażnik koronny 1517 r., wojewoda podolski 1530 r., wojewda sandomierski 1533 r., starosta krzemieniecki, starosta skalski
6322/8 <35> Stanisław Oleśnicki [Oleśniccy]
Смрт: 1539
kanonik gnieźnienski 1492, kanonik sandomierski 1517, kanonik krakowski 1519, kantor gnieźnieński 1520, sekretarz królewski 1521, dziekan krakowski 1536, biskup poznański 1538
6523/8 <24+14> Stanisław Odrowąż [Odrowążowie]
Смрт: ~ 1542
kasztelan żarnowski 1509, poborca sandomierski 1509, wojewoda krakowski 1521-32, kasztelan biecki 1526, kasztelan wiślicki 1530, wojewoda bełski 1535, wojewoda ruski 1538, starosta generalny ruski 1514, starosta opoczyński
6224/8 <35> Jan Oleśnicki [Oleśniccy] 5925/8 <21+21> Anna Lanckorońska (Podlodowska) [Lanckorońscy] 6026/8 <21+21> Zofia Lanckorońska (Konarska) [Lanckorońscy] 6127/8 <23+20> Elżbieta Kurozwęcka (Oleśnicka) [Kurozwęcki] 6928/8 <41+19> Ядвига Петровна Сиененская из Олесько (Каменецкая) [Сиененские]